Szanowny Panie Ministrze! W dniach 1-10 grudnia 1997 r. w Kioto w Japonii odbywa
Szanowny Panie Ministrze! W dniach 1-10 grudnia 1997 r. w Kioto w Japonii odbywa się III Konferencja Stron Konwencji NZ do spraw Zmian Klimatu. Polska jest stroną tej konwencji i winna być na tej konferencji reprezentowana na szczeblu członka rządu. Konwencja dotycząca przede wszystkim planowanego ograniczenia przez strony emisji gazów cieplarnianych mających decydujący wpływ na zauważalne - również w naszej strefie - zmiany klimatyczne, może w sferze realizacji wiązać się z decyzjami bardzo istotnymi dla struktury gospodarki i finansów państwa. Rzecz dotyczy przede wszystkim sektora energetycznego - ale także rolnictwa, transportu, gospodarki mieszkaniowej i innych sektorów gospodarki.
Stanowisko polskiego rządu podczas konferencji w Kioto będzie o tyle istotne, że nasze decyzje i deklaracje spotkają się z oczekiwaniami i wspólnym stanowiskiem państw Unii Europejskiej w sprawie redukcji emisji gazów cieplarnianych (głównie CO2 i metanu) do 2010 r. Generalnie stanowisko Unii sprowadza się do propozycji znacznej redukcji (o 15%) w stosunku do bazowego roku 1988. Polska jako kraj stowarzyszony, aspirujący do członkostwa w Unii, winna się z tym stanowiskiem liczyć - podobnie jak z faktem, że problem ochrony środowiska (w tym redukcji emisji gazów cieplarnianych) będzie jednym z węzłowych tematów negocjacji członkowskich. Z drugiej strony poziom i dynamika rozwoju gospodarczego Polski - w tym szczególnie dominacja energetyki węglowej w gospodarce kraju - wskazują na poważne trudności w dostosowaniu się do propozycji przedstawianych przez kraje Unii. Z wstępnych analiz wynika, że redukcja emisji do 2010 r. o 15% w stosunku do 1988 r. wymagałaby w naszym kraju głębokiej restrukturyzacji wielu gałęzi gospodarki i wiązałaby się ze znacznymi nakładami finansowymi.
Zwracam się do pana ministra o przedstawienie stanowiska resortu i rządu - jeśli takie istnieje - w sprawie redukcji emisji gazów cieplarnianych w Polsce. Proszę w szczególności o uwzględnienie w odpowiedzi następujących problemów:
1) wpływu decyzji o ewentualnej redukcji na rozwój i restrukturyzację górnictwa węglowego i energetyki węglowej. Czy problem ten uwzględniany jest w rządowych planach restrukturyzacji sektora węglowego?
2) wpływu, i konsekwencji, ewentualnej decyzji o redukcji na kierunki rozwoju i przebudowy sieci transportowej kraju;
3) wpływu decyzji na kierunki rozwoju gospodarki mieszkaniowej w zakresie technologii budowy nowej i przebudowy istniejącej substancji mieszkaniowej. Czy kontynuowane (i finansowane) będą programy redukcji ubytków ciepła z budynków mieszkalnych?
4) szacunkowych kosztów wdrażania postanowień konwencji i źródeł finansowania podejmowanych działań. Czy konsekwencje finansowe ewentualnej decyzji znajdują swe odzwierciedlenie w projekcie budżetu państwa? Czy konsekwencje decyzji znajdą odzwierciedlenie w polityce podatkowej rządu?
5) możliwości korzystania - przy wdrażaniu programu redukcji w różnych działach gospodarki - z międzynarodowych funduszy pomocowych;
Kolejne pytania: Jakie działania w tym obszarze bezpośrednio ma zamiar podjąć pański resort w 1998 r.? Czy rząd przedstawi Sejmowi w możliwym do przewidzenia terminie propozycję przeprowadzenia debaty parlamentarnej poświęconej tematyce ochrony środowiska naturalnego kraju - w tym problematyce wpływu rozwoju przemysłowego na proces zmian klimatycznych?
Zdaję sobie sprawę ze złożoności problemu. Proszę jednak o przekazanie informacji o aktualnym stanie zaawansowania prac w obszarze, którego dotyczy interpelacja. Jestem jednocześnie przekonany, że problematyka wpływu działalności gospodarczej na proces zmian klimatycznych stanie się jednym z wiodących tematów w dziedzinie ochrony środowiska w najbliższym czasie. Decyzje podjęte w tej sferze będą miały jednocześnie bardzo konkretny wymiar strukturalny, gospodarczy i społeczny.
Poseł Zbigniew Janowski
Warszawa, dnia 2 grudnia 1997 r.