Szanowny Panie Ministrze! Wszelkie próby uczynienia z Zakładów Mechanicznych ˝Ursus˝ przedsiębiorstwa rentownego napotykały opór
Szanowny Panie Ministrze! Wszelkie próby uczynienia z Zakładów Mechanicznych ˝Ursus˝ przedsiębiorstwa rentownego napotykały opór tamtejszych działaczy ˝Solidarności˝. Pamiętamy te demonstracje sprzed kilku lat, podpalanie opon, innego rodzaju ekscesy. Ten opór przed przekształceniem przedsiębiorstwa kosztuje wszystkich Polaków bardzo wiele, bo solidarnościowcy z Ursusa nauczyli się politycznym szantażem wyciągać już nie miliardowe, ale bilionowe sumy pieniędzy z budżetu państwa na pokrywanie bezprecedensowych strat swojego przedsiębiorstwa. Rysowała się olbrzymia szansa na to, że duży wkład finansowy wniesie do tego nierentownego od lat przedsiębiorstwa amerykański koncern AGCO. Oczywiście Amerykanie, a zresztą i wszyscy inni zdrowi na umyśle, nie zwykli rozdawać pieniędzy za darmo. Zagraniczni inwestorzy, chcąc wnieść olbrzymi kapitał, chcieli mieć nie tylko udział własnościowy w przedsięwzięciu, ale i gwarancje, że te pieniądze nie zostaną, jak poprzednio ładowane tu kwoty, zmarnowane, lecz dobrze zainwestowane. Liczyli na nową formułę zarządzania, która przyniesie zyski zarówno im, jak i dużej, a biednej przecież załodze, a także przysporzy wpływów budżetowi państwa. Decyzje, które w tej sprawie pan podejmował, skłoniły jednak zagranicznych inwestorów do ucieczki. Przestali wierzyć, że tak olbrzymie przedsiębiorstwo można traktować poważnie, kiedy na stanowisko dyrektora ˝Ursusa˝ powołał pan minister... lekarza pediatrę.
Proszę odpowiedzieć mi na pytania, które zawieram w tej interpelacji: Dlaczego chorym dzieciom zabiera pan fachowca, aby na stanowisku dyrektora ˝Ursusa˝ uczynić zeń dyletanta? Czy można już oszacować, jakie straty przyniesie budżetowi państwa wycofanie się z inwestowania w to przedsiębiorstwo amerykańskiego koncernu? Czy już wie pan minister, skąd weźmie pieniądze w tym roku na pokrycie tych strat?
Poseł Jerzy Wenderlich
Warszawa, dnia 4 marca 1998 r.